امشب  کلماتم را اینگونه ادا می کنم من زند بی زندگیم که نمی دانم به کدامین گناه مرا در

این وادی شک و اطمنان رها کردند  شاید چیزی شبیه به عشق شاید چیزی شبیه نفرت

وشاید زیبایی ولی من در این وادی هیچ جز بودن در حسرت زیبای و  رسیدن به زیبای  ندیدم

 آری هیچ ندیدم چشمانم را بستم  و مانند کوران نا بینا شدم هر روز خورشید طلوع می کرد

ولی آن را حس نمی کردم ندیدم کسی آمد کسی رفت شاید نه آمدی داشت نه رفتنی عمر

من نیز این گونه بود این بود سزای گناهی ناکرده

نوشته شهرام ع

در شهر ا فکارقدیمی  دو دانشمند بودند . هر یک با یک دیگری در ستیز بود و او را به چیزی

حساب نمی کرد .اولی بی دین بود دومی مومن.

یک زور آن دو در بازار یک دیگر را دیدند و در میان یاران خود در باره وجود یا عدم خدا جر

 بحث کردند .و پس از چند ساعت جر بحث هر یک به راه رفتند.

در آن شب کافر به معبد رفت و استغفار کنان به خاک افتاد و از خدا خواست که گمراهی او را

ببخشاید و مومن گردید.

و در همان ساعت ، مومن کتاب مقدسش را در بازار شهر سوزاند و کافر شد

اگر خداوند فقط و فقط تکه ای زندگی در دستان من می گذارد ، در سایه سار عشق می آرمیدم . به انسان ها نشان می دادم در اشتباه اند که گمان کنند وقتی پیر شدند ، دیگر نمی توانند عاشق باشند

آه خدایا! آنان نمی دانند زمانی پیر خواهند شد که دیگر نمی توانند عاشق باشند

به هر کودک دو بال هدیه می دادم ،رهاشان می کردم تا خود ، بال گشودن را بیاموزند

به پیران می اموزاندم مرگ نه با سالخوردگی ، که با نیسان از راه می رسد

آه انسان ها! از شما چه بسیار چیزها آموختم

من یاد گرفته ام که همه می خواند در قله کوه زندگی کنند ، بی آنکه به خوشبختی آرمیده در کف دست خود ،نگاهی انداخته باشند

چه نیک آموخته ام که وقتی نوزاد برای نخستین بار مشت کوچکش را به دور انگشت زمخت پدر می فشارد ، او را برای همیشه به دام خود انداخته است

در یافته ام که یک انسان ، تنها زمانی حق دارد به یک انسانی دیگر از بالا به پایین چشم بدوزد که ناگزیر است او را یاری رساند تا روی پای خود باستد

کمتر می خوابیدم ودیوانه وار رویا می دیدم چرا که می دانستم هر دقیقه ای که چشم های مان را برهم می گذاریم ،شصت ثانیه  نور را از دست می دهیم، شصت ثانیه روشنایی.

هنگامی که دیگران می ایستادند ،من قدم برمی داشتم وهنگامی که دیگران می خوابیدند من بیدار می ماندم.

هنگامی که دیگران لب به سخن می گشودند ، گوش فرا می دادم و بعد هم از خوردن بستنی شکلاتی لذتی که نمی بردم .

اگر خداوند، ذرهای زندگی به من عطا می کرد ، جامه ساده به تن می کردم .

نخست به خورشید خیره می شدم و کالبدم وسپس روحم را عریان می ساختم.

خداوندا!اگردل در سینه ام هم چنان می تپید ،تمام تنفر م را بر تکه یخی می نگاشتم و سپس طلوع خورشیدت را انتظار می کشیدم.

با اشک هایم ، گل های سرخ را آبیاری می کردم تا زخم خار هایشان  و بوسه ی گلبرگ های شان ، دراعماق انم ریشه زند.

من از شما بسی چیزها آموخته ام و اما چه حاصل که وقتی این ها را در چمدانم می گذارم که در بستر مرگ خواهم بود.

خیلی وقتا پیش وقتی فرشته ها میخواستن تا از گل نقش منو درست کنن تا خدا از روحش درون من بدمه فرشته ها شیطونی می کنن پاهای منو درست جا نمی زنن  سر همین شوخی

فرشته ها بود که من ناقص به دنیا اومدم  ناقص یعنی یک عضو کم یعنی اینکه  کسی بهات بازی نکنه

بابا می گه فرشته ها خیلی خوبن بچه ها رو  دوست دارن  بهاشون بازی میکنن برا بچه ها کادو میارن

ولی میدونم بابام بهم دروغ میگه  چون نه من بهاشون بازی کردم نه برام کادو آوردن

جز یه کادو که اونم یه صندلی چرخ دار بود که دادن به بابام تا به من بده

اونا با من بازی نمی کنن هیچ  باعث شدن  هیشکی با من بازی نکنه

اونا حق منو از من گرفتن ولی خدا  حق منو از شون نگرفت

فرشته ها خیلی بدن دوسشون ندارم دوسشون ندارم

اونا هم منو دوست ندارن

اصلا ما با هم دشمنیم 

حالا تو این دشمنی خدا تو با منی یا با فرشته ها؟؟؟

با حقی یا نا حق؟؟؟

شاید ادامه داشته باشد........

از من مي پرسيد كه چگونه ديوانه شدم ؟

يك روز پيش از آنكه خدايان بسيار به دنيا بيايند از خواب عميقي بيدار شدم و ديدم

 كه همه نقابهايم را دزديده اند

پس بي نقاب در كوچه هاي پر از مردم دويدم و فرياد زدم ( دزد نابكار)ا

مردان و زنان بر من مي خنديدند و گروهي از ترس به خانه هايشان پناه مي بردند

هنگامي كه به بازار رسيدم جواني كه بر سر بامي ايستاده بود فرياد بر آورد ( اين

مرد ديوانه است )ا

من سر برداشتم كه او را ببينم كه خورشيد نخستين بار چهره برهنه ام را بوسيد و

من از عشق خورشيد مشتعل شدم و ديگر به نقابهايم نيازي نداشتم و گويي در خلسه

فرياد زدم ( رحمت بر دزداني كه نقاب مرا بردند)ا

چنين بود كه من ديوانه شدم

و از بركت ديوانگي هم به آزادي و هم به امنيت رسيدم ، آزادي تنهايي و امنيت از

فهميده شدن زيرا كساني كه ما را مي فهمند چيزي را در وجود ما به اسارت مي

گيرند

ولي مباد كه از اين امنيت زياد غره شوم

....

باز اين دلم گرفته هست مثه پرنده تو قفس

چاره درد دل من هق هقه و نفس نفس

خدا خدا دوست دارم

مي خوام مثه ديونه ها سر به بيابون بذارم

داد بزنم به آسمون بگم خدا دوست دارم

خدا خدا دوست دارم

وقت جدايي اومده آدما وقت رفتنه

من يه سوال دارم فقط بهم بگين يارم کجاست

خدا خدا دوست دارم

بيا ببين از آسمون بارون رحمت مي باره

کاش ميدونستي آي جوون خدا چقدر دوست داره

خدا خدا خدا خدا .... دوست دارم دوست دارم